Neonatologie

Lynde verbleef 1 week op de neonatologie.

Een week waaraan we met goede herinneringen terug denken. Ze werd goed verzorgd door een paar hele lieve verpleegkundigen. Omdat ik zelf ook nog kraamvrouw was en de 1e week na de bevalling weer opgenomen moest worden ivm koorts werd ik door hun extra goed in de watten gelegd. Ik werd heen en weer gereden van de kraamafdeling naar de neonatologie en van alle gemakken voorzien wanneer ik met Lynde mocht buidelen. Ze waren aardig voor onze kinderen en erg behulpzaam. De vaste verpleegkundige die Lynde verzorgde schreef lieve verhaaltjes in een zorgdagboek. Heel leuk om te lezen vond ik.

De eerste dagen moest Lynde van alles ondergaan zoals mri scans en echo's. Ook kwamen de neurochirurgen telkens de wond bekijken en de neurologen testen doen om te kijken waar Lynde gevoel had en hoe ze reageerde op aanrakingen.

Er kwamen soms per dag wel erg veel artsen en artsen in opleiding bij Lynde kjjken. Spina bifida komt niet zo vaak meer voor en zo wordt je kind dan voor je gevoel ook weer een leer of kijkobject. Af en toe kon ik ze allemaal wel weg kijken..

Zat je net te kolven of te buidelen en kwamen er weer een stel binnen..zucht...

Gelukkig mocht Lynde na een week al naar de gewonde kinderafdeling.

Dat was even een hele verandering.

Gelukkig konden we daar in tegenstelling tot de neonatologie dag en nacht verblijven op een heerlijk ziekenhuis bed.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Onverwachts op de seh

Lynde sliep al 3 nachten erg slecht. Het was afzien. Ik probeerde vanalles om haar stil en slapend te krijgen. Lynde bij ons in bed, flesje geven, katheteriseren, muziekje aan...niets hielp. Haar fontanel was vrij gespannen. Op woensdag ochtend gaf ze over en wilde haar ochtend fles waar ze altijd dol op is niet helemaal. Ze was moe en huilerig. Overdag ging het wel weer. De nachten bleven rommelig. Vrijdag de kinder neurochirurgie gebeld omdat ik toch een vermoedde had dat er iets met de drain niet goed zat. We mochten komen. Ik was uit voorzorg al thuis blijven werken. Of we binnen een uur op de seh konden zijn. Snel spullen in pakken. Ook voor mezelf want je weet het niet. Stel dat ik weer moet blijven en geen spullen bij heb. Lynde lag net lekker te slapen en werd uit bed geplukt. In de auto heb ik haar onder het rijden nog een flesje melk en een broodje gegeven. Ze lag naast me in de maxi en binnen een uur waren we in Rotterdam. Na bloed afname, röntgenfoto's en een ech...

Extensiebeperking en rollator

Het is weer even geleden dat we wat geschreven hebben over Lynde en ondertussen is ze alweer ruim 2 jaar. Een vrolijk meisje. Een zonnetje in huis. We mogen niet klagen maar nu ze de leeftijd heeft om te lopen voelen we steeds meer dat ze 'anders' is als andere kinderen. Lynde kruipt voornamelijk maar kan al wel langs lopen. Ze loopt erg met gebogen knietjes. Vooruit lopen lukt nog niet. Ze heeft tot nu toe alleen de sure steps ; een enkelbrace voor overdag om zo haar voeten en enkels in de juiste positie te houden. (De mitchell brace draagt ze nog iedere nacht zonder problemen. Waarschijnlijk tot haar vierde jaar.) In september de tweede paar sure steps enkelbraces aan laten meten door Westland orthopedie. De andere waren alweer te klein en nodig aan vervanging toe. Best lastig om schoenen te vinden die erover heen passen. Met buiten spelen (al kruipend over de tegels;)) is dat wel een dingetje. Je wilt niet dat de brace beschadigd en zonder is ook geen optie. Eerst hadden ...

Evaluatie achterwaartse rollator/hogere spalken en een statafel

Atlas Kidtech (specialist in hulpmiddelen) heeft de rollator gebracht. Het was een bijzondere ervaring. Heel apart voelde het omdat dit nu het eerste officiële hulpmiddel is wat in huis kwam. Alsof Lynde nu pas echt gehandicapt werd. Steeds zichtbaarder wordt het nu. Een proces van acceptatie. De deurbel ging. Daar stond hij, een wat oudere man met lange baard en enorm accent. Nee, het was nog geen 5 december. Maar hij kwam wel een kadootje brengen. Heel enthousiast! Een beetje té zeg maar. Lynde zat hem met schrikogen aan te kijken en moest even slikken. Wie was dat nu opeens? Gelukkig was het ijs snel gebroken. De 'Malte' werd afgesteld op Lynde en ze werd meteen enthousiast om het te proberen. Wat hebben we gelachen. Lynde kreeg allerlei complimenten en high fives. Binnen een paar minuten was ze dikke vrienden met de meneer. Het is altijd zo mooi om te zien dat ze af tast hoe ik op iemand reageer en wanneer dat oké is ook 'los komt'. Dus mama heeft dan eigenlijk oo...

Het leven van elke dag met spina bifida

Zoeken in deze blog